Sıfır’da yalnızlık,
Kalabalık olmamasından gelmez.
Sıfır’da yalnızlık,
Anlaşılamamaktan gelir.
Çünkü insanlar seni,
Gülerken sever.
Kazandığında sever.
İşlerin yolundayken sever.
Ama çöktüğünde…
Çöktüğünde
Rahatsız olurlar.
Çünkü sen onların
Kendi içlerindeki korkuyu hatırlatırsın.
İnsan, düşeni sevmez.
Çünkü düşen,
Herkesin bir gün düşeceğini hatırlatır.
Bu yüzden çoğu insan,
Sıfırda yalnız kalır.
Ama bu yalnızlık bir ceza değildir.
Bu yalnızlık bir ayıklamadır.
Yanında kalanlar azalır.
Ama kalanlar gerçek olur.
