İnsan, en çok kendinden vazgeçer.
Başkaları için.
Korkular için.
Yalnız kalmamak için.
Sevilmek için.
Kabul edilmek için.
Ve sonra aynaya bakar,
kendisini tanıyamaz.
Sıfır’dan çıkan insan şunu söyler…
“Ben, artık kendimi satmayacağım.”
Bu, kolay bir yemin değildir.
Çünkü bu yemin,
yalnızlık getirir.
Ama onurlu bir yalnızlık.
