İnsan konuşmayı bilir.
Ama duymayı bilmez.
Sıfır’da bu değişir.
Artık çok konuşmazsın.
Çünkü anladığın bir şey vardır…
Konuşmak çoğu zaman,
Anlatmak için değil,
Kaçmak içindir.
Sıfır’da insan, hakiki susmayı öğrenir.
Bazı susmalar planlıdır.
Ve susunca şunları duyar…
Kalbin sesini.
Vicdanın uyarılarını.
İçindeki çocuğun ağlayışını.
İçindeki yaşlının yorgunluğunu.
Bu sesler susturulamaz.
Sadece dinlenir.
