İnsanın Kendisiyle İlk Defa Dürüst Olduğu Yer
İnsan hayata güçlü gelmez.
Bu büyük bir yanılgıdır.
İnsan hayata eksik gelir.
Korumasız, bilgisiz, savunmasız…
Ve bu eksiklik, onun ilk hakikatidir.
Sıfır işte tam burasıdır.
Sıfır; yoksulluk değildir.
Sıfır; kaybetmek de değildir.
Sıfır, insanın kendine yalan söyleyemediği andır.
Çünkü insan çoğu zaman başkalarına değil, kendine rol yapar.
Başkasını kandırmak kolaydır.
Ama vicdanı susturmak zordur.
Sıfır’da susar her şey.
Kalabalık çekilir.
Alkışlar dağılır.
Geriye sadece sen kalırsın.
Ve o an anlarsın…
Seni ayakta tutan şey güç değilmiş.
Gürültü değilmiş.
Kalabalık hiç değilmiş.
Sıfır, dayanakların çöktüğü yerdir.
