Bir gidiş oldu.
Sonrası karıştı.
Ne düşüneceğimi bilemedim, neye tutunacağımı.
Her şey bir anda ağırlaştı.
Günler geçti ama içimde bir şey ilerlemedi.
Hayattan koptum dediğim şey tam olarak buydu.
İnsanların konuşması, gülmesi, plan yapması…
Hepsi uzaktan geliyordu.
Ben oradaydım ama aslında yoktum.
İncindim.
Sessizce değil.
Derinden.
Ve evet, incittim de.
Çünkü canı çok yanan insan, bazen nereye bastığını göremiyor.
Bu bir mazeret değil.
Ama gerçek.
Şunu biliyorum.
Yanlış bir şey yapmadım.
Doğru da yapmadım belki.
Ama kalbimi satmadım, kendimi inkar etmedim.
O an elimden gelen buydu.
Bazı dönemler insan güçlü olmaz.
Sakin olmaz.
Olgun da olmaz. Devreler yanar, çok ısınır ama yanmaz…
Sadece dayanır.
Ben de öyle yaptım.
Ayakta değil belki, ama düşmeden durmaya çalıştım.
Bugün geriye bakınca şunu görüyorum.
O günlerde kimseye anlatamadığım bir ağırlık vardı içimde.
Ve o ağırlık beni sertleştirdi, susturdu, uzaklaştırdı.
Ama kötü biri yapmadı.
Hala buradayım.
Hala içim acıyor bazen.
Ama kendime yalan söylemiyorum artık.
Bu da az şey değil.
Anladın mı?
