İnsan her şeye ulaştı.
Bilgi sınırsızdı.
Mesafe yoktu.
Zaman hızlanmış, ölüm ertelenmişti.
Ama insan kendine ulaşamamıştı.
Çünkü her şey vardı
Ama SIFIR yoktu.
SIFIR kaybolunca
İnsan durmayı unuttu.
Susmayı unuttu.
Eksik kalmayı unuttu.
Ve o günlerde insanlar şunu söyledi…
“Biz her şeye ulaştık…
Ama kendimizi kaybettik.”
Sonra bir şey oldu.
Sistemler çöktü.
Ağlar sustu.
Ekranlar karardı.
İnsan yine yalnız kaldı.
Ama bu kez kaçamadı.
İlk defa
Hiçliği gördü.
İlk defa
SIFIR’a düştü.
SIFIR, yokluk değildi.
SIFIR, hatırlamaydı.
İnsan orada anladı…
Kendisi olmadan
Hiçbir şeyin anlamı yoktu.
Ve SIFIR’dan sonra,
Küçük bir adım attı.
BİR.
İlk kez bilerek.
İlk kez gösterişsiz.
İlk kez hakiki.
O gün insanlar şunu söyledi…
“Her şeyi kaybettik…
Ama nihayet kendimize döndük.”
